Już 9 września 2020 o 18:00 R.J. Palacio spotka się online z polskimi czytelnikami, by porozmawiać o swojej nowej książce. To powieść graficzna „Biały ptak”. Niezapomniana opowieść o wytrzymałości, odwadze i sile dobroci, które odmieniają serca, budują mosty, a nawet ratują życia.

Rozmowę poprowadzi Justyna Suchecka, a przetłumaczy Taida Meredith. W trakcie wydarzenia możliwe będzie zadawanie pytań w komentarzach pod streamingiem. Transmisja ze spotkania będzie dostępna na Facebook.com/empikcom. Spotkanie będzie również tłumaczone na język migowy.

>> DOŁĄCZ DO WYDARZENIA

Artykuł Spotkanie online z polskimi czytelnikami! pochodzi z serwisu Cudowny Chłopak.

Niepełnosprawny chłopiec, Julien, chroni żydowską dziewczynkę, Sarę, przed wywiezieniem do obozu koncentracyjnego. Pomaga jej, choć wcześniej Sara razem z innymi dziećmi śmiała się z niego i nigdy go nie broniła. Dobro, które ich połączyło, przetrwało II wojnę światową.

I kiełkuje nadal, w kolejnych pokoleniach dzieci, które znajdują w sobie odwagę, aby być dobrymi dla innych. Historia opowiedziana w Białym ptaku przypomina, że dobro trzeba czynić zawsze.

Nawet w czasach, kiedy można za to zapłacić najwyższą cenę.

Nawet jeśli jest się tylko dzieckiem.

R.J. Palacio jest autorką książki Cudowny chłopak, którą pokochały miliony dzieci i dorosłych. W zorganizowaną przez nią akcję społeczną „Wybierz Dobro” (Choose Kind) włączyły się tysiące szkół, również szkoły polskie. W Białym ptaku autorka sięga do historii II wojny światowej, aby pokazać, że wartości, dzięki którym uratowano życie dziesiątkom tysięcy ludzi, są ważne także dzisiaj.

Współczesny Julian fanom Cudownego chłopaka znany jest głównie jako szkolny urwis, prześladowca Augusta, który zrozumiał, że naśmiewanie się z odmienności innych jest złe. Biały Ptak ukazuje historię Juliana z innej strony – chłopiec odkrywa poruszającą historię swojej babci, która podczas II wojny światowej ukrywała się w okupowanej przez nazistów Francji i została ocalona przez pewnego chłopca. Ta opowieść nauczy go, że nie wystarczy nie czynić zła – trzeba jeszcze z nim walczyć.

To wspaniała opowieść o przyjaźni, prześladowaniach z powodu inności i o sile dobra, które zmienia serca, buduje mosty i… ratuje życie.

R.J. Palacio przez lata pracowała jako ilustratorka i projektantka okładek, nadawała blasku historiom innych – nie swoim. Teraz zdecydowała się połączyć dwie pasje – obraz i słowo – i opowiedzieć o dobru, które warto krzewić zawsze – bez względu na okoliczności.

Książka rekomendowana dla młodzieży 12+

Artykuł Nowa książka autorki w księgarniach już od 16 września! pochodzi z serwisu Cudowny Chłopak.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Duis sed cursus sapien, vitae fringilla sem. Duis convallis vel nunc at laoreet.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Duis sed cursus sapien, vitae fringilla sem. Duis convallis vel nunc at laoreet.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Duis sed cursus sapien, vitae fringilla sem. Duis convallis vel nunc at laoreet.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Duis sed cursus sapien, vitae fringilla sem. Duis convallis vel nunc at laoreet.

Artykuł Trzy razy więcej cudownego czytania! pochodzi z serwisu Cudowny Chłopak.

„Kto pokochał historię Augusta zakocha się w tym dzienniku z okruchami zwyczajności”
Anna Sukiennik, tylkoskonczerozdzial.blogspot.com

Daj się zainspirować Cudownemu Chłopakowi!

Artykuł „365 dni cudowności” – inspirujące myśli na każdy dzień roku! pochodzi z serwisu Cudowny Chłopak.

Pani Asia zamieściła wspaniałą recenzję na swoim blogu, do przeczytania której zachęcamy: https://blogbooksandbeauty.wordpress.com/2018/04/04/cudowny-chlopak-i-ja-o-radosciach-i-troskach-dorastania/ .

A tak recenzentka pisze o pomyśle opowiedzenia historii Auggiego oczami dotychczasowych drugoplanowych postaci: „Przede wszystkim możemy zrozumieć intencje bohaterów, wczuć się w ich położenie, sytuację rodzinną, kontekst wydarzeń. A ze względu na to, że każde z nich opowiada o sobie, to jest też miejsce na głębsze przemyślenia i spojrzenie z drugiej strony na sytuację, którą do tej pory znaliśmy tylko z relacji Auggiego.”

Historia przyjaciół Auggiego wywarła pozytywne wrażenia również na Pani Ani, prowadzącej bloga Tylko skończę rozdział:

http://tylkoskonczerozdzial.blogspot.com/2018/03/cudowny-chopk-i-ja-trzy-cudowne.html .

„O przyjaźni, zrozumieniu, asertywności i sztuce podejmowania trudnych wyborów, o nauce przyznania się do własnych błędów. Palacio z lekkością, bez nadmiernej patetyczności pisze o rzeczach niezwykle istotnych zarówno dla młodzieży, jak i – może przede wszystkim – dla dorosłych.

Tona przemyśleń, a spośród nich wyłania się fundamentalna zasada: bądźmy przy naszym dziecku, dajmy mu poczucie bezpieczeństwa, wspierajmy w decyzjach, motywujmy i nie krytykujmy. Bo zalążek pewności siebie, sukcesywnie pielęgnowany i podlewany przez rodziców hodujemy od dziecka”.

Nie wyciska łez… łzy płyną swobodnie, bez „wyciskania”.

Cytat : „W przyjaźniach zdecydowanie nie chodzi o medale”.

Na blogu http://thievingbooks.blogspot.com/2018/04/cudowny-chopak-i-ja-trzy-cudowne.html autorstwa Ellie Moore znajdziemy dojrzały opis wrażeń po przeczytaniu drugiej książki z serii o Cudownym chłopaku. Recenzentka pokazuje, że książka ta jest przeznaczona zarówno dla młodych, jak i dorosłych czytelników: „Książka dedykowana starszym i młodszym czytelnikom to skarbnica wspaniałych mądrości i ponadczasowych prawd. Już przy lekturze Cudownego chłopaka dostrzegłam wielki talent autorki nie tylko do kreowania wiarygodnych postaci, ale i pisania chwytających za serce dialogów oraz przemyśleń bohaterów. Oczami dzieci śledziłam wydarzenia z którymi dorośli rzadko kiedy potrafią sobie konkretnie poradzić – uprzedzenia i przekonania, podążanie za tłumem i niedopuszczanie do głosu własnej indywidualności. Dostrzegłam wielką przyjaźń i niespełnione ambicje, widziałam, jak rodzą się nowe więzi i zacierają stare przekonania – a to wszystko utrzymane w błyskotliwym tonie, przepełnionym subtelnym poczuciem humoru. Wiele wydarzeń z powyższej powieści nie tylko rozgrzało moje serce, ale też sprawiło, że szczerze się uśmiechałam. Nie ukrywam – bardzo emocjonalnie podeszłam do tych trzech historii, ale inaczej z tą książką po prostu nie można”.

Zachęcamy do lektury zarówno debiutanckiej powieści R.J. Palacio, jak i kolejnej książki jej autorstwa: Cudowny chłopak i ja: 3 cudowne historie.

Artykuł Premiera : „Cudowny chłopak i ja: 3 cudowne historie” pochodzi z serwisu Cudowny Chłopak.

Na prośbę magazynu „Good Housekeeping” R.J. Palacio odpowiada na pytania uczniów jednej z amerykańskich szkół. Pytania zgromadziła ich nauczycielka, Shannon Lekas.

Shannon Lekas: Niektórzy pisarze odwiedzający naszych uczniów przyznają, że ich pomysł na fabułę ewoluuje w czasie pracy nad książką. Czy w Pani przypadku było tak samo?

R.J. Palacio: Zasiadając do pisania „Cudownego chłopaka”, jednego byłam pewna: chciałam, by akcja mojej powieści rozgrywała się od pierwszego do ostatniego dnia piątej klasy. To, co się wydarzy w międzyczasie, nawet dla mnie było tajemnicą. Zależało mi przede wszystkim na tym, by przemycić w książce jak najwięcej dobroci, pokazać jej wielką siłę. Ogólnie rzecz biorąc, chciałam powiedzieć dzieciom w każdym wieku, że ich czyny są zauważane i zapamiętywane, a podejmowane przez nie wybory wpływają też na ludzi, których spotykają na swojej drodze. Teraz mogę potwierdzić, że książka jest wierną realizacją mojego pierwotnego pomysłu i to zarówno pod względem treści, jak i przesłania, które za sobą niesie.

Shannon Lekas: Historia Auggiego jest opowiedziana z różnych perspektyw, np. z punktu widzenia jego siostry, jej chłopaka, byłej przyjaciółki Vii, a także szkolnych kolegów Augusta. Dlaczego zdecydowała się Pani na właśnie taką narrację?

R.J. Palacio: Myślę, że pokazanie tej samej historii z różnych perspektyw czyni ją bardziej interesującą i wiarygodniejszą. Powstaje polifonia głosów bohaterów, która pozwala czytelnikom poznać życie Augusta Pullmana ze wszystkimi jego blaskami i cieniami.

Shannon Lekas: Która ze scen powieści jest Pani ulubioną?

R.J. Palacio: Moją ulubioną sceną jest scena na szkolnej wycieczce, gdy Amos, Miles i Henry przybywają Auggiemu i Jackowi na pomoc, gdy obu chłopców próbują nastraszyć siódmoklasiści. Po szaleńczej ucieczce przez las chłopcy mogą wreszcie ze spokojem odetchnąć – wtedy Jack wykonuje gest symbolizujący przybicie piątki, mówiąc do przybyłych z odsieczą kolegów: „Dzięki, chłopaki”. Auggie też chce im przybić piątkę, boi się jednak, że koledzy po raz kolejny go wyśmieją. Do tej pory przecież zawsze mu dokuczali. Amos jako pierwszy wyciąga do Auggiego rękę, a pozostali chłopcy się wokół nich gromadzą i wtedy Auggie zaczyna płakać. Ta scena to niby nic wielkiego, ale bardzo mnie wzrusza.

Shannon Lekas: Z którym z bohaterów swojej książki utożsamia się Pani najbardziej?

R.J. Palacio: Myślę, że postacią, która najbardziej przypomina mnie, gdy sama chodziłam do piątej klasy, jest Charlotte Cody. Charlotte mimo wszystko jest bardzo sympatyczną dziewczynką, stara się nie sprawiać Auggiemu przykrości, zawsze mówi mu „cześć”. Wydaje mi się, że wiele osób może się z nią utożsamiać. Z jednej strony jest miła, ale z drugiej niezbyt przesadnie. Najwspanialszą cechą osób pod względem charakteru przypominających Charlotte jest to, że z wiekiem stają się odważniejsze, dzięki czemu z większą łatwością mogą szerzyć dobro.

Shannon Lekas: Niedawno powstał film na podstawie Pani powieści. Czy musiały nastąpić jakieś znaczące zmiany w jej treści, by dało się stworzyć jej ekranizację?

R.J. Palacio: Pisarz powinien starać się tak pisać, by potem łatwo było dokonać transpozycji na dzieło filmowe. Pewne rzeczy rzeczywiście wymagały zmiany, ale były to dobre zmiany! Na przykład w książce rodziców Auggiego widzimy wyłącznie oczami dzieci, w filmie natomiast Isabel i Nate są dla nas bardziej ludzcy, bo poznajemy ich osobiście. Co więcej, scenarzyści wzbogacili film o akcenty, które zręcznie wprowadzają do fabuły myśli i marzenia Auggiego. To wszystko dodaje „Cudownemu chłopakowi” odrobinę magii.

Shannon Lekas: Czy ma Pani w planach opisanie dalszych losów Auggiego? Moi uczniowie ciągle o to pytają!

R.J. Palacio: Ha, ha, wiem! Mnie też o to wielokrotnie pytano! Prawdę mówiąc, obiecałam sobie, że sequel „Cudownego chłopaka” nie powstanie, ponieważ swój pomysł na książkę zrealizowałam w całości. Chciałam, by moja powieść kończyła się mocnym akcentem – dniem, w którym Auggie wreszcie otrzyma to, na co zasłużył, czyli szacunek i życzliwość ze strony innych. Książka kończy się optymistycznie, ale to wcale nie oznacza, że droga Auggiego będzie usłana różami. Jeszcze nie raz będzie musiał się mierzyć z przeciwnościami losu, znosić przykrości i wykazywać się odwagą. Ale możemy być pewni, że Auggie ma to, czego potrzebuje – serce, odwagę, wytrwałość – aby sprostać każdemu wyzwaniu. To właśnie czyni go tak WYJĄTKOWYM! Napisanie sequela byłoby trochę zbędne. Zdecydowałam się napisać kilka dodatkowych opowieści, które dopełniają historię przedstawioną w „Cudownym chłopaku”. Są one kolejną okazją do spotkania z bohaterami cudownego świata Auggiego Pullmana.

Książka „Cudowny chłopak i ja. Trzy cudowne historie” już w marcu trafi do księgarń.

Link do wywiadu: http://www.goodhousekeeping.com/life/entertainment/a46798/wonder-author-rj-palacio-question-answer/

Artykuł R.J. Palacio w krzyżowym ogniu pytań piątoklasistów pochodzi z serwisu Cudowny Chłopak.

„Cudowny chłopak” to jedna historia pokazana z różnych punktów widzenia. Dzięki temu, że poznajemy ją z perspektywy kilku bohaterów, mamy szansę dowiedzieć się, w jaki sposób każdy z nich postrzega dziesięcioletniego Augusta. Słynną powieść Palacio wyróżnia jednak coś jeszcze – bardzo rozbudowana warstwa dydaktyczna, która uczy czytelników rozróżniać dobro od zła, pomaga w kształtowaniu właściwych postaw społeczno-moralnych, pokazuje, że „inny” wcale nie znaczy gorszy oraz uświadamia, że w życiu warto być wiernym swoim zasadom. Charakterystycznym elementem „Cudownego chłopaka” są także wskazania pana Browne’a, czyli powiedzenia, złote myśli odnoszące się do dobroci, które odzwierciedlają wyzwania, z jakimi borykają się bohaterowie powieści. Te piękne sentencje dotyczą rzeczy, które wszyscy możemy i powinniśmy robić, by uczynić świat lepszym, bardziej przyjaznym nam miejscem. W rozmowie z redaktorką „Good Housekeeping” Julia Roberts, R.J. Palacio i Stephen Chbosky zdradzają, czego nauczyła ich opowieść o Auggiem Pullmanie.

Kieruj się sercem – niech stanie się twoim wewnętrznym kompasem.

O powieści „Cudowny chłopak” Julia Roberts dowiedziała się z zestawienia najlepszych książek dla dzieci. „Wybierając lektury z myślą o wieczornym czytaniu, nie potrafiłam znaleźć tytułu, który przypadłby do gustu każdemu z trojga moich dzieci”, wyznaje aktorka. Wybór dość nieoczekiwanie padł na powieść Palacio. Szybko okazało się, że to był strzał w dziesiątkę – książka spodobała się nie tylko dzieciom, ale również samej Julii, która wymarzyła sobie, że w ekranizacji – która na pewno powstanie! – wcieli się w rolę mamy Augusta. I tak też się stało.

Nie trzeba być złośliwym, żeby kogoś zranić, często robimy to zupełnie nieumyślnie.

Wydarzeniem, które posłużyło R.J. Palacio za inspiracją do napisania powieści dla dzieci o chłopcu cierpiącym na dyzostozę żuchwowo-twarzową, była niefortunna wizyta w pobliskiej lodziarni. Gdy trzyletni syn pisarki ujrzał niewiele starszą od siebie dziewczynkę, która miała bardzo znaczącą deformację twarzy, wystraszony zaczął płakać. Zawstydzona reakcją syna Palacio, nie chcąc, by dziewczynce zrobiło się przykro, czym prędzej postanowiła zniknąć jej z pola widzenia. „Kiedy w pośpiechu popchnęłam wózek mojego trzylatka, usłyszałam, jak mama dziewczynki mówi do niej słodkim głosem: «Na nas już czas»”, wspomina R.J. „Wówczas dotarło do mnie, że to ja zachowałam się niewłaściwie… Przecież powinnam być dla swoich dzieci przykładem, wzorem do naśladowania. Czułam się rozczarowana. Jeszcze tego samego wieczoru zasiadłam do pisania”, wyznaje autorka „Cudownego chłopaka”.

Bądź milszy niż to konieczne. Zrozum, że czasem słowa ranią bardziej niż niejeden gest.

Na pytanie Stephena Chbosky’ego, reżysera i współautora scenariusza filmu, o to, co możemy zrobić, by stać się lepszymi ludźmi, Julia Roberts odpowiada: „Przede wszystkim powinniśmy przestać krytykować innych”. Krytykowanie weszło nam w krew. „Spójrz na jej fryzurę! Jak ona może nosić coś takiego?”, „Zobacz, co on na sobie ma!” to zdania, które słyszymy niemal codziennie. Używają ich zarówno dzieci, jak i dorośli, którzy przecież powinni uczyć dzieci właściwego postępowania. Jak możemy oczekiwać, że nasze pociechy będą tolerancyjne, skoro sami nie potrafimy powstrzymać się od złośliwości? Słowa ranią, czasem nawet bardziej niż niejeden gest. W ludziach jest tyle interesujących rzeczy, a my zawsze zwracamy uwagę na to, co nam się nie podoba.

Pamiętaj, by nigdy się nie poddawać.

Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego Auggie rozpoczyna naukę akurat w piątej klasie, odpowiedź jest prosta – starszy syn autorki skończył właśnie piątą klasę. „To nie był dla niego łatwy rok”, przyznaje R.J. „Okres, gdy dziecko zaczyna przeistaczać się w dorosłego, nigdy nie jest łatwy. To przełomowy moment w życiu zarówno dzieci, jak i ich rodziców. Dołożyłam wszelkich starań, aby wychować syna w myśl idei, że dobroć jest najważniejsza, ale co mi po tym, skoro inni rodzice nie robią tego samego?”, kontynuuje. Palacio przywołuje z pamięci pewną sytuację, która pokazuje sposób myślenia rodziców innych dzieci. „Pamiętam, że pewnego dnia mój syn wrócił do domu bardzo smutny. Przyznał, że ktoś mu sprawił przykrość. Matka jego kolegi zwróciła mi uwagę, że może powinnam powiedzieć synowi, by nie był aż tak delikatny. Myślę, że to nie jest właściwe rozwiązanie. Powinniśmy podnosić poprzeczkę, jeśli chodzi o oczekiwania względem naszych dzieci”, stwierdza pisarka.

Uwierz w siebie.

Jak na ironię, praca nad produkcją filmu familijnego w tak dużym stopniu pochłaniała Julię i Stephena, że w zasadzie w ogóle nie mieli czasu wolnego, który mogliby spędzić ze swoimi rodzinami, a w szczególności z dziećmi. Oboje – i Julia, i Stephen – czują się winni, że dzieci z konieczności musiały zejść na drugi plan. „Minusy aktorstwa są bardzo irytujące, ale w tym przypadku czuję się rozgrzeszona, ponieważ to dzieci przekonały mnie, że muszę zagrać mamę Auggiego”, przyznaje Julia ze śmiechem.

Uśmiech i dobre słowo nic nie kosztują.

Praca nad filmem nie pozwoliła Stephenowi Chbosky’emu na uczestnictwo w przyjęciu z okazji czwartych urodzin jego córki. Zmartwionego swoją nieobecnością reżysera pocieszała Julia, przekonując: „Twoja córka nie będzie pamiętać swoich czwartych urodzin, ale będzie pamiętać, że jej tata nakręcił tak cudowny film”. Te miłe słowa okazały się dla Stephena ogromnym wsparciem. „Nigdy nie zapomnę życzliwości płynącej z ust Julii. Tego dnia byłem naprawdę przybity. Bardzo mi pomogła”, przyznaje Chbosky, który szybko znalazł sposób na wynagrodzenie córce swojej nieobecności w dniu jej urodzin. Dziewczynka zagrała w scenie czwartych urodzin Vii, siostry Augusta. „I tym samym odbiłem sobie nieobecność na przyjęciu urodzinowym!”, śmieje się.

Zawsze staraj się być dobry.

„Na jakiś czas powinnam rozstać się ze swoim telefonem”, wyznaje Julia. „Pochłania on tak dużo mojej uwagi, że po powrocie dzieci do domu właściwie nie mam dla nich czasu. Z jednej strony rozmawiamy, z drugiej jednak przygotowuję obiad i odpowiadam na SMS-y. To nie powinno tak wyglądać. Prawdę mówiąc, nie mam zbyt podzielnej uwagi, gdy coś robię, muszę się maksymalnie skupić. Dlatego właśnie po powrocie dzieci ze szkoły staram się zapomnieć, że w ogóle posiadam komórkę. Przypominam sobie o niej dopiero wtedy, gdy dzieci idą spać”.

Ciesz się z małych rzeczy, bo szczęście składa się z drobnostek.

Uzależniona od smartfona Julia Roberts stara się, by jej dzieci nie otaczały się wyłącznie elektronicznymi gadżetami. „Mam w domu piątoklasistę, który nie posiada własnej komórki”, przyznaje aktorka.

Dobre maniery to podstawa.

„Moja mama okazywała mi bezwarunkową miłość”, mówi R.J. „Myślę, że to jedyna rzecz, którą możemy dać naszym dzieciom. Ale nie twierdzę, że mamy nie dostrzegać ich wad i błędów”, kontynuuje. Julia zgadza się z nią, ale dodaje: „Myślę, że niektórzy ludzie mylą bezwarunkową miłość z rozpieszczaniem graniczącym z zepsuciem. Sama na szczęście nie mam z tym problemu. Kocham swoje dzieci bezwarunkowo, ale potrafię zwrócić im uwagę, gdy zachowają się niewłaściwie. Myślę, że wyznaczanie granic korzystnie wpływa na poczucie bezpieczeństwa u naszych dzieci”. Przesłanie jest proste: po pierwsze życzliwość, reszta sama przyjdzie.

Artykuł Wielka moc małego chłopca pochodzi z serwisu Cudowny Chłopak.

Pojawiające się w sieci liczne recenzje przekonują: „Cudowny chłopak” może pochwalić się całkiem niezłym dubbingiem. Za jego opracowanie odpowiada studio Start International Polska. Tekst polski napisała Anna Niedźwiecka-Medek, nad dźwiękiem i montażem pracował Jerzy Wierciński, reżyserię powierzono Annie Apostolakis-Gluzińskiej, a kierownictwo produkcji Dorocie Nyczek. Krytycy są zgodni, że jednym z największych atutów polskiej wersji „Cudownego chłopaka” jest Agata Kulesza, która swoją naturalnością doskonale zgrywa się z wcielają się w rolę mamy Auggiego Julią Roberts. Jej głos świetnie się komponuje z twarzą znanej z „Pretty Woman” i „Raportu Pelikana” aktorki. Obie aktorki są przecież w podobnym wieku, a Kulesza ma nawet doświadczenie w podkładaniu głosu pod bohaterki grane przez Julię Roberts. W swojej karierze robiła to już dwukrotnie. Pozostali aktorzy poziomem może nie dorównują Kuleszy, ale prezentują się bardzo przyzwoicie. Niewątpliwie ich tajną bronią jest naturalność – a pamiętajmy, że zdecydowana część obsady to dzieci.

W rozmowie z Onetem Agata Kulesza zdradza, że Julię Roberts dubbinguje się bardzo przyjemnie, chociaż nie zawsze łatwo. Zdaniem polskiej aktorki wcielająca się w rolę Isabel Pullman Roberts gra bardzo małymi środkami, mówi cicho i delikatnie, często wręcz szepcze. Takie aktorstwo bardzo odpowiada Kuleszy, która sama lubi używać delikatnych środków. A co powiedziała o historii przedstawionej w „Cudownym chłopaku”?

Jej zdaniem „Cudowny chłopak” jest filmem o odrzuceniu, czyli o temacie bardzo ważnym w świecie, w którym tak łatwo się naśmiewać z kogoś, kto jest od nas inny, i w którym spotykamy mnóstwo hejtu i krytyki. Chorobę Auggiego Pullmana możemy traktować jako pewnego rodzaju metaforę. Po obejrzeniu tego filmu dobrze jest usiąść ze swoją rodziną i porozmawiać o tym, co właśnie zobaczyliśmy – może dzięki temu ktoś z nas się zastanowi, czy przypadkiem nie ma w swoim otoczeniu kogoś, kogo źle traktuje, piętnuje. A ktoś inny dowie się, jak sobie radzić z odrzuceniem. Kulesza przekonuję, że „Cudowny chłopak” to ważny film dla wszystkich, nie tylko dla dzieci. I powieść Palacio, i powstała na jej podstawie adaptacja potrafią sprawić, że całe rodziny płaczą ze wzruszenia.

W obsadzie polskiej wersji dubbingowej filmu „Cudowny chłopak” wystąpili:

• Artur Kozłowski – Auggie (Jacob Tremblay)
• Agata Kulesza – Isabel (Julia Roberts)
• Piotr Bajtlik – Nate (Owen Wilson)
• Magdalena Wasylik – Via (Izabela Vidovic)
• Michał Klawiter – Justin (Nadji Jeter)
• Justyna Bojczuk – Miranda (Danielle Rose Russell)
• Karol Kwiatkowski – Jack Will (Noah Jupe)
• Jan Szydłowski – Julian (Bryce Gheisar)
• Malwina Jachowicz – Summer (Millie Davis)
• Lila Wassermann – Charlotte (Elle McKinnon)
• Grzegorz Pawlak – Dyrektor Tushman (Mandy Patinkin)

W pozostałych rolach polskiego dubbingu swoich głosów użyczyli:

Anna Apostolakis, Jan Barwiński, Wojciech Chorąży, Marta Dylewska, Milena Gąsiorek, Agnieszka Kunikowska, Bernard Lewandowski, Michał Rosiński, Lidia Sadowa, Otar Saralidze i inni.

„Cudowny chłopak” w zdubbingowanej wersji to kawał dobrej roboty, na którą bez obaw nawet z młodszymi dziećmi można wybrać się do kina.

Link do wywiadu z Agatą Kuleszą: http://film.onet.pl/artykuly-i-wywiady/agata-kulesza-nie-lubie-gotowych-rozwiazan-wywiad/dne756?utm_source=film_viasg&utm_medium=nitro&utm_campaign=allonet_nitro_new&srcc=ust&utm_v=2

Artykuł „Cudowny chłopak” to ważny film dla wszystkich. Julia Roberts i Agata Kulesza krzewią dobro pochodzi z serwisu Cudowny Chłopak.

Zarówno bestsellerowa powieść R.J. Palacio, jak i powstała niedawno jej ekranizacja podejmują ważne problemy, z którymi na co dzień muszą sobie radzić dzieci i młodzież nie tylko w Polsce czy Stanach Zjednoczonych, ale i na całym świecie. Znęcanie się nad słabszymi czy doskwierająca samotność to jedne z największych bolączek dzisiejszych czasów. Szkoły i rodzice próbują zlikwidować problem zastraszania wśród młodzieży, wciąż jednak dochodzi do sytuacji, w których jedna strona płacze, a druga się śmieje.

2. Zarówno Ty, jak i Twoje dzieci uświadomicie sobie, że nie ma rzeczy niemożliwych, a każdą przeszkodę można pokonać.

Auggie Pullman każdego dnia musi stawiać czoła nowym wyzwaniom. Ten niezwykły dziesięciolatek pierwszy dzień szkoły przeżywa właściwie codziennie. Drwiny ze strony rówieśników oraz ich ciekawskie, natarczywe spojrzenia nie pozwalają mu zapomnieć, że w oczach szkolnych kolegów, nauczycieli i ich rodziców zawsze będzie „inny”. A „inny” zdaniem większości oznacza gorszy. Auggie się jednak nie poddaje i jego wytrwałość w końcu zostaje nagrodzona. Jak? Przekonajcie się!

3. Narracja z perspektywy Vii, siostry Augusta, to niezwykle ważny głos w dyskusji dotyczącej uczuć członków rodziny osoby niepełnosprawnej.

Oczywiście i książka, i film koncentrują się przede wszystkim na historii Auggiego. Dodatkowe punkty widzenia są jednak świetnym dopełnieniem i zwróceniem uwagi na potrzeby i pragnienia osób z bliskiego otoczenia Augusta. Rozdział, w którym to Via jest narratorką, pokazuje emocje dziecka dorastającego u boku rodzeństwa wymagającego specjalnego traktowania. Palacio zmusza Olivię, by stawiła czoła licznym wyzwaniom, z którymi w okresie dojrzewania przychodzi mierzyć się nastolatkom – pierwsza miłość i strata najbliższej przyjaciółki to tylko niektóre z nich.

4. Dyrektor szkoły podstawowej im. Beechera to najlepszy dyrektor pod słońcem.

Wcielający się w rolę dyrektora Tushmana Mandy Patinkin to prawdziwy strzał w dziesiątkę! Dyrektor szkoły, do której uczęszcza Auggie, to niezwykle mądry pedagog, starający się zrozumieć potrzeby jego podopiecznych. Tushman nie tylko na pierwszym miejscu zawsze stawia równe traktowanie i dobro uczniów, ale też wnosi mnóstwo świetnego humoru, którym potrafi rozbroić dosłownie każdego.

5. Historia Auggiego uczy, że zawsze trzeba być wiernym swoim zasadom i przekonaniom.

Dzieci czasem potrafią być okrutne, choć nie zawsze naumyślnie. Rolą rodziców jest zachęcanie pociech, by pod wpływem otoczenia nie rezygnowały z tego, w co wierzą. Warto trzymać się swoich zasad, nawet jeśli z ich powodu mamy być obiektem szykan. Przykład Auggiego i jego najlepszego przyjaciela, Jacka Willa, uczy, że trzeba znaleźć w sobie odwagę, by w imię przekonań i w obronie przyjaciół stawiać czoła złośliwościom ze strony tych, którym zależy tylko na tym, by sprawić nam przykrość.

6. Julia Roberts i Owen Wilson to przezabawna para, która sprawia, że widz wychodzi z kina z szerokim uśmiechem.

Chemia pomiędzy aktorami wcielającymi się w rodziców Augusta Pullmana, głównego bohatera „Cudownego chłopaka”, czyni ten film tak samo przyjemnym dla młodszych, jak i starszych widzów. To pełna ciepła, inspirująca opowieść o niezwykłym dziesięciolatku, która zadowoli całą rodzinę.

7. „Cudowny chłopak” zachęca do bycia dobrym – zawsze i wszędzie.

We współczesnym świecie zbyt często negatywne reakcje przesłaniają zachowania pozytywne. Zamiast wyciągnąć do kogoś pomocną dłoń, powiedzieć bliskim coś miłego, uśmiechnąć się na powitanie, docenić czyjś przyjazny gest czy pochwalić nową fryzurę koleżanki sprawiamy otaczającym nas ludziom przykrość, zazwyczaj zupełnie niepotrzebnie. Stworzona przez R.J. Palacio historia pokazuje, że ludzie, którzy są mili dla wszystkich, są bardziej z siebie zadowoleni. Dobro wraca, dlatego warto nim obdarzać innych jak najczęściej!

Artykuł 7 rzeczy, które sprawią, że będziecie chcieli poznać Auggiego Pullmana… i z miejsca się w nim zakochacie! pochodzi z serwisu Cudowny Chłopak.

Entertainment Weekly: Kiedy po raz pierwszy zetknęłaś się z powieścią R.J. Palacio?

Julia Roberts: To było trzy lata temu, gdy zabrałam tę książkę na wakacje. Czytałam o niej w jakimś czasopiśmie. Wybiegając z domu przed wyjazdem na lotnisko, wrzuciłam ją do torby. W samolocie zaczęłam czytać i przepadłam – nie mogłam się oderwać. Byłam zachwycona stylem autorki i opowiadaną historią. Zupełnie się nie spodziewałam, że w pewnym momencie opowieść zyska nowy punkt widzenia. Narracja z perspektywy Vii bardzo mnie zaskoczyła. „Cudownego chłopaka” pochłonęłam w weekend. Po powrocie do domu oświadczyłam dzieciom, że skończyłam właśnie czytać fantastyczną powieść. Uznałam, że powinniśmy odłożyć książkę, którą czytaliśmy wspólnie wieczorami, na rzecz „Cudownego chłopaka”. Dzieciaki pokochały tę intrygującą historię. Zadawały szalenie interesujące pytania, a nasza wspólna lektura wywołała burzliwą dyskusję.

EW: I od razu nasunęła ci się myśl o filmie…

JR: Zadzwoniłam do mojego agenta i powiedziałam, że jestem pewna, że ktoś pracuje nad ekranizacją tej przepięknej książki. Po chwili oddzwonił z pytaniem: „Jak sądzisz, kto nabył prawa do filmu na podstawie powieści? David Hoberman”. Hoberman to mój dobry znajomy, poznaliśmy się przy okazji kręcenia „Pretty Woman”. Wspólnie z Davidem i Toddem Liebermanem, wspólnikiem Hobermana, wybraliśmy się na lunch. Obaj byli pod wrażeniem historii, ale przyznali, że niełatwo będzie zrobić na jej podstawie film. Powiedziałam, że chciałabym zagrać mamę Augusta. Rok później spotkaliśmy się na planie.

EW: Co takiego jest w tej historii, że wywarła na tobie aż tak dobre wrażenie?

JR: Styl R.J. Palacio. Jej sposób prowadzenia narracji. Byłam w wielkim szoku, gdy dotarłam do końca pierwszej części i nagle perspektywa uległa zmianie – z punktu widzenia Augusta na punkt widzenia jego siostry. Dzięki temu mogliśmy poznać tę samą historię z różnych perspektyw. W pierwszej chwili myślisz: „Och, ta siostra, ona jest taka samolubna. Dlaczego nie może być bardziej wyrozumiała?”, a potem dochodzisz do przeciwnego wniosku: „Nie, czekaj. Ona jest bardzo wyrozumiała. Ma złamane serce. Też potrzebuje matki”. Zachwyciłam się tą opowieścią. Zwłaszcza że sama jestem matką trójki dzieci, która każdego dnia stara się poświęcać każdemu ze swoich dzieci tyle samo uwagi. Pokochałam bijące z kartek powieści przesłanie, by być bardziej empatycznym, by próbować wczuwać się w emocje innych ludzi, starać się ich zrozumieć. Książka poucza w fantastyczny sposób, radząc: „Kieruj się swoim wewnętrznym kompasem. Bądź dobry”.

EW: Jakie były twoje obawy w związku z adaptacją książki?

JR: Powieść R.J. Palacio zyskała ogromną popularność, czyta się ją w szkołach, więc oczywiste jest, że ekranizacja musiała być wierna pierwowzorowi. Z drugiej strony film bardzo różni się od książki. Mieliśmy sporo szczęścia, że to właśnie Stephen – pisarz, scenarzysta i reżyser – miał pracować nad filmową adaptacją. Jego najmocniejszą stroną jest to, że doskonale rozumie język filmu i jego specyfikę, dlatego tak łatwo było mu znaleźć odpowiednią formułę dla ekranizacji powieści Palacio. Ten film to nasz hołd dla książki.

EW: Jak wam się udało stworzyć film, który nie okazał się przesadnie czułostkowy?

JR: Myślę, że naszym najważniejszym zadaniem było sprawienie, że widz uwierzy, że jesteśmy zgraną rodziną, która trzyma się razem na dobre i na złe. Owen Wilson, ja, Jacob Tremblay i Isabella Vidovic musieliśmy sprawiać wrażenie ludzi, którzy świetnie się znają, kochają spędzać wspólnie czas i stawiać czoła wyzwaniom, będąc dla siebie wielkim wsparciem. Owen i Isabella przyjechali do mnie do Kalifornii, zanim jeszcze spotkaliśmy się na planie. Wspólny grill był świetnym pomysłem na spędzenie czasu. Isabella przywiozła swoją mamę, a Owen syna. To było niesamowite móc poznać ich bliskich. Dla mnie to bardzo wartościowe doświadczenie. Jacoba przed rozpoczęciem zdjęć spotkałam tylko raz – w dniu, gdy na planie pojawiła się pełna obsada. Potem spotykałam już tylko Auggiego, który był dla mnie niczym syn. Pokochałam go jak własne dziecko, starałam się go chronić, dbać o niego, przychylić mu nieba. Świetnie wczuliśmy się w Pullmanów, wszystko było takie prawdziwe. Owenowi zawdzięczamy potężną dawkę humoru – myślę, że to było coś, co scementowało nasze dobre relacje.

EW: Jak sądzisz, dlaczego od lat nie było takiego filmu?

JR: Może zbyt bolesne jest dla nas patrzenie na to, jak przy odrobinie dobrych intencji moglibyśmy się zachowywać względem innych osób w porównaniu z tym, jacy rzeczywiście jesteśmy dla ludzi, którzy nas otaczają. Może o to chodzi. Myślę, że głównym przesłaniem „Cudownego chłopaka” jest uświadomienie czytelnikom i widzom, że w każdej chwili każdego dnia powinniśmy starać się być najlepszą wersją nas samych.

Link do wywiadu: http://ew.com/movies/2017/11/14/julia-roberts-wonder-interview/ [dostęp: 30.01.2018]

Artykuł Każdego dnia powinniśmy starać się być najlepszą wersją nas samych – wywiad z Julią Roberts pochodzi z serwisu Cudowny Chłopak.